محفل ادبی گلستان|ادبیات و روانشناسی

ادبیات روانشناسی

نوشته های تازه

تنهایی دره یا قله ، فرامرز فرحمهر

من تنهاتر از آن بودم که تنهایی را حس کنم، تنهایی مانند شبحی همراهم بود، گاهی با شیطنت های کودکانه به شانه ام می زد و پشت درخت های انار پنهان می شد! و گاهی کفش هایم را هم پنهان می کرد تا از خانه بیرون نروم و کنارش

تنهایی ، فرامرز فرحمهر

بمانم ، من تنهاتر از آن بودم که تنهایی را درک کنم! به مرغ هایم غذا می دادم، با سگ هایم حرف می زدم و گربه هایم را به آغوش می کشیدم، با توپ پلاستیکی دولایه ام، به دیوار شوت می زدم و با چرخم، تمام سر پایینی های محل را، طی می کردم و می خوردم زمین، پوست پاهایم می رفت تنهایی بغلم

ادامه ...
گفتگو با آدمی درونی ، پونه مقیمی

اگر میتوانستم تو را از غمها دور نگه میداشتم و کاری میکردم که هیچگاه اشک از چشمانت سرازیر نشود مگر برای خنده های بدون وقفه، اگر میتوانستم تو را از سختی ها دور نگه میداشتم و دنیا را همیشه به کامت میگرداندم ، اگر میتوانستم کاری میکردم

اگر میتوانستم ، پونه مقیمی

که هیچگاه ناامید نشوی، اگر میتوانیتم خیلی کارها برایت میکردم، اما نمیتوانم. من نمیتوانم دنیا و قوانین دنیا را تغییر دهم، نمیتوانم کاری کنم که پیر نشوی، که طرد نشوی، که اشتباه نکنی که آسیب نبینی! من هیچگاه نمیتوانم، شبیه یک احمق با تو برخورد کنم و به تو بگویم همه چیز درست میشود من نمیتوانم

ادامه ...
جنگ یا پذیرش، خودتان انتخاب کنید

ما به دنیا نیامده ایم که با آدم ها در رابطه هایمان بجنگیم، ما به دنیا آمده ایم که آدم ها را با تمام نقض هایشان بپذیریم! دنیا محل جنگ نیست، محل پذیرش است! پذیرش تفاوت ها و نقص ها! و گاهی این پذیرش انقدر سخت میشود که بسیاری از آدم

جنگ یا پذیرش

ها ترجیح میدهند بجنگند، تا مجبور به تحمل پذیرش نشوند. به هر حال در بسیاری از ما خشمگین بودن راحت ترین راه حل است، چون در خشم خیلی لازم نیست چیزی را بپذیریم و در حمله کردن خیلی لازم نیست منطقی به نظر برسیم ، تکرار میکنم، چون در خشم خیلی لازم نیست چیزی را بپذیریم

ادامه ...
 گاهی ناکامی ها همان لکه های خاصی
 میشوند گاهی ناکامی ها همان لکه های خاصی میشوند
که معنای کل بومِ یک نقاش را تغییر میدهند!

ناکام شدن بخشی از زندگی ست.
ناکام شدن در هدفهایی که
فکر میکردیم به دست میاوریم.

ناکام شدن در رابطه هایی که
شبیه به پیش بینی ما جلو نرفتند.
ناکام شدن بخشی از “رشد” است.

و وقتی حقیقتی، بخشی از زندگی میشود
یعنی راه گریزی وجود ندارد!
در حقیقت ها انچه بسیار مهم است “پذیرش” است .
و گاهی ما معنای “پذیرش” را
با” درماندگی” اشتباه میگیریم.

پذیرش، تسلیم شدن و قبول کردن
یک حقیقتِ اجتناب ناپذیر است
همراه با درک و اگاهی که
اگر این بخشی از زندگی ست پس به نفع من است
و برای رشد من مفید است!

پذیرش گاهی بسیار غمگین کننده است
اما در درون ما نگرشی مثبت وجود دارد
و بخشی از ما میداند که هر انچه سخت است
و بخشی از رشد است برایمان لازم است.

این نگرش صبر ما را بیشتر میکند
و انگیزه ی ما را هم برای اتفاق های
پیش بینی ناپذیر زندگی بیشتر میکند.

اما بسیاری از ما گاهی در خود مچاله شدن
و قربانی بودن را با پذیرش اشتباه میگیریم.
اینکه ما احساس کنیم بیچاره و درمانده ایم
و چون هیچ کاری از دستمان برنمی اید
به گوشه ای بخزیم و در خودمان فرو رویم
اصلا مفهوم پذیرش نیست!

اینکه ما فکر کنیم چون در بخشی از هدفهایمان
ناکام شده ایم پس زندگی سراسر ناکامی ست
و ما بهتر است کاری نکنیم که درد ناکامی را حس نکنیم
رفتاری کودکانه است!

قهر و گوشه نشینی در هر شرایطی کودکانه است
و یادمان باشد کودکان در این دنیا دوام نمیاورند!
کودکان همیشه محتاج حضور بزرگتری هستند که
نیازهایشان را برطرف کنند و اگر با دقت بیشتری نگاه کنیم
متوجه میشوم که کودکانه برخورد کردن
فقط مخصوص سن کودکان نیست!

اطراف ما ادمهای بزرگسالی هستند که
بسیار کودکانه و درمانده به دنیا و اتفاقات ان نگاه میکنند!
شاید خودمان هم کودکانه نقد میکنیم و رفتار میکنیم!
برای بالغانه فکر کردن و رفتار کردن باید یاد بگیریم
ناکامی بخشی از زندگی ست اما نه همه ی زندگی!
و در فواصل ناکامی های ما زندگی جریان دارد
و با قهر و درماندگی نمیتوانیم از ان لذت ببریم.

اگر در بخشی از زندگیتان ناکام شده اید بدانید که
این فقط بخشی از زندگی شماست!
نه همه ی زندگی شما!
و لازم نیست برای باقی زندگیتان فلج شوید
و در غاری از ناامیدی و کرختی فرو روید!

بخش دیگری از زندگی شما هنوز در جریان است!
بخشی که احتیاج به حضور و توجه شما دارد.
بخشی که با درماندگی نشان دادن شما هدر میشود
اما با فعال بودن و حرکت کردن شما
حس خواهد شد و شما را
سرشار از احساساتِ متفاوت خواهد کرد.

ناکام شدن بخشی از رشد است
با درماندگی و قهر از “پذیرشِ ناکامی” فرار نکنیم.
ناکامی را در انِ بخش بخصوص از زندگیمان بپذیریم
و برای ادامه ی راه تلاش کنیم.

ما هنوز زنده هستیم و تا زمانی که
زنده ایم “رشد” ادامه خواهد داشت.
ما ادمهای همین زمین هستیم
و برای این زمین و زندگی طراحی شده ایم.
تکامل به ما کمک کرده است دوام بیاوریم
و ناکامی ها را طاقت بیاوریم.

اگر در بخشی از زندگی ناکام شده اید
به خودتان یاداوری کنید: این فقط بخشی از زندگی من است!
من برای بخش های دیگر اماده ام و دوباره شروع میکنم.

متن :‌ پونه مقیمی

دسته: داستان+و+متن
برچسب ها: روانشناسی, پونه مقیمی, متن های خودکاوی, متن های پر محتوا, خودشناسی, شماره مطب پونه مقیمی, آدرس مطب پونه مقیمی,
  • ارسال شده توسط: مدیریت
  • ارسال شده در تاریخ: چهارشنبه 3 آبان 1396
قوانین ازسال نظر
در زمینه‌ی انتشار نظرات ، رعایت چند مورد ضروری است:
1 - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
2 - مدیریت مجاز است نظرات تبلیغاتی را بدون ذکر دلیل حذف نماید .
3 - نظرات حاوی درخواست تبادل لینک و بنر و سوالات شخصی پاسخ داده نمی شود .
4 - نظرات حاوی مطالب کذب ، توهین یا بی‌ احترامی منتشر نمی شود .
5 - نظرات پس از تأیید مدیر کل منتشر می‌شود.
6 - مسئولیت آثار منتشر شده با مولفان می باشد اگر با پستی مخالف بودید با ما بحث نکنید.

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.
مطالب پونه مقیمی
پونه مقیمی

ابر برچسب ها